Przejdź do stopki

WDZIĘCZNI NAUCZYCIELOM – prezentacja książki prof. Krystyny Chałas Nauczyciel dydaktyk – wzór osobowy godny naśladowania w narracjach absolwentów szkół

WDZIĘCZNI NAUCZYCIELOM – prezentacja książki prof. Krystyny Chałas Nauczyciel dydaktyk – wzór osobowy godny naśladowania w narracjach absolwentów szkół

Każdy pamięta swojego ulubionego nauczyciela czy nauczycielkę. Wielu z nas przechowuje wspomnienia tych pedagogów, z którymi łączyły nas dobre relacje, którzy uczyli niekonwencjonalnie, stanowili dla nas wzór do naśladowania. Relacje o nauczycielach, którzy byli w naszym życiu ważni, zebrała i opracowała prof. Krystyna Chałas z Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

Promocję książki Nauczyciel dydaktyk – wzór osobowy godny naśladowania w narracjach absolwentów szkół pod redakcją prof. Krystyny Chałas, zorganizowaną w Małopolskim Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Krakowie dnia 23 czerwca, uświetnili otwierający seminarium dr Łukasz Cieślik, dyrektor MCDN w Krakowie (autor słowa wstępnego do publikacji), oraz ks. dr hab. Grzegorz Godawa, dziekan wydziału Nauk Społecznych UPJPII, który wystąpił z wykładem Wzór osobowy nauczyciela w wychowaniu do wdzięczności. Refleksja nad kondycją współczesnego sposobu myślenia o okazywaniu wdzięczności i kształtowaniu poczucia jej roli w życiu odniosła się do głównego tematu spotkania – lektury książki Nauczyciel dydaktyk, którą zaprezentowała jej pomysłodawczyni, prof. Krystyna Chałas. Autorka z zaangażowaniem opowiadała o okolicznościach powstania koncepcji książki i rozmowach ze studentami, dotyczących najważniejszych w ich życiu nauczycieli, ich roli i wdzięczności wychowanków.

To właśnie te rozmowy, spisane i zredagowane, stały się najważniejszą częścią książki – najważniejszą, bo najbardziej osobistą, niekiedy wzruszającą, zawsze ważną. O istotności relacji dydaktyk-uczeń świadczy na pewno liczba nauczycieli, opisanych w książce, którzy przyszli na spotkanie razem ze swoimi uczniami, świadcząc najlepiej o istocie swojej pracy, która trwa jeszcze długo po jej formalnym zakończeniu, i o tym, że wzorce osobowe wciąż są potrzebne i częste w osobach nauczycieli.