Pandemia i doświadczenie zdalnego nauczania przyniosły wiele pytań o to, jak pracować z uczniami w trudnych warunkach, kiedy nie można mieć pewności, w jakiej formie będą prowadzone lekcje.
Nauczyciele doradcy metodyczni z Ośrodka w Krakowie 15 września podczas konferencji „(Nie)rzeczywista szkoła. Trzy spojrzenia na edukację w czasie pandemii” podzielili się rozwiązaniami, które sprawdziły się w pracy w niełatwym czasie przeplatania się ze sobą zdalnego, hybrydowego oraz stacjonarnego trybu nauki.
Wydarzenie otworzyła Małgorzata Dutka-Mucha – wicedyrektor Małopolskiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli ds. Ośrodka w Krakowie. Swoimi socjologicznymi spostrzeżeniami podzieliła się dr hab. Małgorzata Bogunia-Borowska, prof. UJ, której wystąpienie „Nauczyciele w ławach szkolnych. Lekcja pandemii. Perspektywa fenomenologiczna” otwierało część merytoryczną konferencji.
Celem konferencji było wsparcie nauczycieli na początku planowania nowego roku szkolnego 2021/2022. Podczas spotkania nauczyciele doradcy metodyczni zaprezentowali narzędzia i metody dydaktyczne, które można wykorzystać zarówno podczas pracy zdalnej, jak i stacjonarnej oraz podzieli się przykładami dobrych praktyk. W prelekcjach wzięli udział: Barbara Sykulska, Agata Wójcik, Agnieszka Kurnik, dr Kinga Wierzbicka, Antonina Świeży, Joanna Wołoszyn, Tomasz Dudek, Agnieszka Gietner, dr Joanna Rzońca.
Punktem wyjścia dla konferencji był raport na podstawie badań przeprowadzonych wiosną 2021 roku wśród uczniów starszych klas szkół podstawowych i szkół ponadpodstawowych oraz ich rodziców i nauczycieli przygotowany przez dr Joannę Rzońcę – nauczyciela doradcę metodycznego ds. TIK i plastyki. Raport ten udostępniony będzie do pobrania na stronie w najbliższych dniach.
MCDN, Ośrodek w Tarnowie, ogłasza kolejną edycję Ogólnopolskiego Konkursu na Fotoreportaż „Patrzer – Przygoda zaczyna się tuż za progiem”, skierowanego do uczniów klas VII–VIII szkół podstawowych, uczniów szkół ponadpodstawowych oraz nauczycieli.
W świecie przeładowanym bodźcami, gdzie często gubimy sens, potrzeba głosu, który przypomni, że nawet w cieniu cierpienia człowiek może pozostać wolny.